[ حكم من افتضّ بكراً ] [ مسألة 5 - من افتضّ بكراً حرّةً بإصبعه لزمه مهر نسائها ، ويعزّره الحاكم بما رأى . ] حكم افتضاض باكره در اين مسأله دو فرع مطرح است : 1 - كسى كه بكارت زن حرّى را بدون آن كه مجامعتى صورت گيرد ، با انگشت يا غير آن از بين ببرد ، بايد مهر المثل او را بپردازد . 2 - فرد مجرم را به هر اندازه‌اى كه حاكم شرع صلاح مىبيند ، تعزير مىكند . فرع اوّل : ثبوت مهر المثل به ازاله‌ى بكارت « افتضّ » با « فاء » يا « قاف » به معناى پاره و سوارخ كردن و ايجاد سوراخ است . به واسطه‌ى تناسبى كه اين بحث با زنا دارد ، آن را در لواحق بحث زنا مطرح كرده‌اند . بحث ما در مورد زن حرّى است كه غير شوهرش بدون جماع سبب ازاله‌ى بكارت او گردد . نسبت به كنيز روايات مختلفى وجود دارد كه در برخى از آن‌ها آمده است بايد يك دهم قيمت كنيز را بپردازد ؛ و بعضى ديگر از روايات مىگويد : ارش ما بين باكره و ثيّبه را بايد بدهند . از نظر نصّ و فتوا ، كسى كه در اين مسأله مخالفت نكرده و گفته‌اند : بايد زن را با خصوصيّاتى كه دارد ، از نظر سنّ ، قيافه ، خانواده و . . . در نظر گرفته و مهرالمثل زنان هم شأن او با همان جهات خاصّه را به وى بپردازد . رواياتى كه در فرع بعد مطرح مىكنيم ، بر اين مطلب دلالت دارد . فرع دوم : مجازات افتضاض مجازات كسى كه به غير جماع ، بكارت زنى را از بين ببرد ، تعزير به آن چيزى است كه حاكم مصلحت مىبيند ؛ ليكن در مقدار آن از نظر كمى و زيادى اختلاف بسيارى است .